थोडे वेडे बनू या !

कधी कधी असं वाटतं की आपण फार कृत्रिमपणाने वागतो.
आपल्या भूमिका पार पाडताना आपल्यावर वेगवेगळी बंधने येतात.
पिता, पती, भाऊ,पत्नी, मुलगी,वृद्ध,युवक, शिक्षक, शिक्षित नागरिक,शेजारी,
अशा अनेक भूमिका करताना ही बंधने पाळावी लागतात.

लहानपणी एक गोष्ट बरी असते.
मुक्तपणा असतो. स्वच्छंदीपणाने वावरता येते.
वय वाढते तसा हा मुक्तपणा कमी कमी होत जातो.
मग आपण गंभीर बनतो. पोक्तपणाने वागतो, बोलतो.
हसणे विसरून जातो. खेळकरपणा नाहीसा होतो.

या मोठेपणाच्या ओझ्यातून बाहेर पडू या.
थोडे लहान मुलासारखे वागू या.
रंगीबेरंगी कपडे घालू या.
उड्या मारत चालू या.
मस्तपैकी खेळू या. अगदी काहीही. गोट्या, विटीदांडू, लगोरी असं सोपं सोपं.
जरा आरडाओरडा करू या.
भरपूर खिदळू या.
एकमेकांच्या खांद्यावर हात टाकून चालू या.
फिरायला जाऊ. भेळ खाऊ. ओघळणारे आईस्क्रीम चाटून खाऊ.

कोण काय म्हणेल ते म्हणू देत.
यातली मजा त्यांना कशी कळणार ?
अलीकडचं शास्त्र असं सांगतं की यामुळे ताणतणाव कमी होतात.
खरंच आहे ते.
हे सगळं आपणच ओढवून घेतलं आहे, नाही का ?

जरा यातून मुक्त होऊ या.
थोडे वेडे बनू या !